Nihal için bu salı diğerlerinden farklıydı, çünkü bugün başına gelmeyen aksilik kalmamıştı. Önce, sabah 8'de kalkması gereken uçağı rötar yapmış ve 11'de havalanmıştı. Bu durumda Nihal, 6:30 gittiği havaalanında saatlerce boş boş oyalanmış, yapması gereken işlerin aksadığını bilmek canını daha da sıkmıştı. Nihayet 12'de şehre vardığında, kendisini karşılamaya kimsenin gelmemiş olduğunu görmüştü. Bir taksiye atlayıp, çalıştığı organizasyon şirketinin şehirdeki şubesine uğrayıp ihtiyacı olan dosyaları almış ve doğruca toplantının düzenleneceği otele gitmişti. Aksilikler devam etmişti. Bazı misafirler beklenenden hatta kendisinden önce gelmişler ve pek çok karışıklığa sebep olmuşlardı.
  Nihal bütün aksiliklere rağmen gün boyunca organizasyonun ayrıntılarıyla uğraşmış ve çok yorucu bir gün geçirmişti.
  Şimdi otelin barında oturmuş, içkisini yudumlarken "bugün nihayet bitti" diye düşünüyordu. Yan tarafından birinin koluna çarpması sonucu, içkisi üzerine dökülünce "sanırım yanıldım" diye mırıldandı. 
 Kendisine çarpan kişiye doğru döndüğü anda O'nunla göz göze geldi. David. Şaşkınlıktan neredeyse sandalyesinden düşüyordu. Görüşmeyeli hemen hemen 6 sene oluyordu.
David'e baktığında, onunda kendisi kadar şaşkın olduğunu gördü.
"Demekki önümüzde uzun bir gün var " diye mırıldandı.